April story เพราะชีวิตคือชีวิต

วันนี้เป็นวันที่เมรู้สึกแย่มากๆเลย

อย่างแรกเมผิดใจกะพี่เจน เดือนสาขาผู้ที่แสนจะเพอร์เฟ็ค ชิๆ

ก็ไม่มีอะไรหรอก เรื่องการรับน้องอ่าแหละ ก็เมไม่ชอบ ไม่เห็นด้วย ไม่อยากเข้าร่วม

เรื่องล่าลายเซ็นด้วย ได้มา15ลายเซ็น โดนพี่เจนเฉ่ง

พี่เจนเดินหนี น้องเมร้องไห้แล้ววิ่งขึ้นหอ พี่เจนโทรมาน้องเมรับไม่ทัน ไม่ใช่ตั้งใจจะไม่รับสาย

โทรกลับไปก็คุยกันไม่รู้เรื่อง น้องเมเริ่มร้องไห้ พี่เจนวางหูโทรศัพท์ใส่ โอเคไม่เป็นไร

แต่ปรี๊ดแตกแล้ว ระเบิดเลย ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร ก็sensitiveเว้ย

ฟ้องแม่ แม่ก็เฉยๆ บอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้ดิ ไม่ต้องเครียด จบ

ฟ้องอา อาเดือดมาก ขอเบอร์โทรศัพท์พี่เจนด่วน แต่เมยังไม่ให้ ขอดูวันพรุ่งนี้ก่อน อดทนต่ออีกสักวัน ถ้าไม่ไหวก็เคลียร์กันเลยพรุ่งนี้

เรื่องที่สองลังเลและสับสนมาเรามาถูกทางรึเปล่า

ที่นี่ใช่ที่สำหรับเมรึเปล่า การท่องเที่ยวใช่ตัวตนของเมมั้ย

เมอ่อนแอเกินไปรึเปล่า ทำไมแค่นี้ทนไม่ได้ รับน้องแค่สองเดือน(เอง)

หรือพ่อกับแม่จะคิดถูก หรือเมควรจะกลับไปเป็นนักศึกษาแพทย์อย่างที่ควรจะเป็น

หรือเมเหมาะกับการเป็นแพทย์มากกว่า

ทำไมการวิ่งตามความฝันครั้งนี้มันเหนื่อยและแสนจะทรมาน

เรื่องสุดท้าย ตัวเมเองแหละ ปัจจัยภายนอกมีผลกับเมมากเกินไป

ตั้งแต่มาอยู่ที่ภูเก็ตเมไม่สบายมาตลอด

หวัด ท้องเสีย ปวดท้อง แพ้ฟอร์มาลีน เหงือกบวม ชัก เกร็ง เครียด ไมเกรนขึ้นบ่อยมาก กระเพาะอาหารอักเสบ ลำไส้อักเสบ น้ำตาลขึ้น

เมรู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว กดดัน ตอนนี้เมพยายามคิดว่าถ้าเปลี่ยนไปเรียนแพทย์ อาจจะกดดันมากกว่านี้ก็ได้

หรือเมควรจะเจียมตัว ลาออกซะ เลิกคิดที่จะเรียน กลับไปเป็นคนป่วย ไม่ต้องฝืนมันแล้ว