วาเลนไทน์ปีนี้ก็เหมือนเดิมอ่ะคะ
อยู่คนเดียว
ไม่ออกไปไหน เพราะไม่อยากแสลงใจ
แต่ก็ยังมีแอบหวังในใจว่าเค้าจะโทรมาชวนออกไปข้างนอก
เป็นหมาเห่าใบตองแห้งอีกแล้ว
หงอยแดรก
ผลสอบสัมภาษณ์โครงการแลกเปลี่ยนของอาเซียนออกมาในวันพุธที่16
เมผ่านค่ะ ได้ไปเมืองบันดุง ชวาตะวันตก อินโดนีเชีย
กำหนดเดินทางวันที่8มีนาคม
มีแต่คนถามเมว่า "ไม่มีที่จะไปแล้วเหรอ"
เมคิดว่าบันดุงเหมาะกับเมแล้วล่ะ
Paris of Java เชียวนะ
แค่มีปล่องภูเขาไฟ ย่านshopping อุณหภูมิเฉลี่ย23องศาเซลเซียส
พิพิธภัณฑ์อีก 6 แห่ง สถาปัตยกรรมแบบฮอลันดา
แค่นี้ก็หรูแล้วสำหรับเม
ที่เมปลื้มที่สุดก็คือ เมจะได้ไปเหยียบภูเขาไฟแบบเป็นๆแล้ว
จะได้ใส่sweaterไปเรียนด้วย
เหมือนเดิม ไร้ซึ่งคำชมจากป๊ากับม๊า อันนี้ชินแล้ว
แต่เค้าบอกว่าจะไม่ไปส่งที่สนามบินนี่สิ แอบน้อยใจ
เมไปตั้งเกือบสี่เดือนนะ
โอเค ไม่ไปส่งก็ช่าง
แล้วก็แอบมานั่งคิดถึงเค้า
เมกำลังคิดอยู่ว่าจะบอกเค้าดีมั้ย
ไม่รู้ว่าพี่นุจะดีใจกับเมรึเปล่า จะคิดถึงเมบ้างมั้ย
โถ่ อิโง่ ทำไมต้องไปคิดถึงเค้าด้วย เค้าไม่เห็นจะคิดถึงแกเลย
ถ้าเมขอให้พี่นุไปส่งเมแทนป๊ากับม๊า พี่เค้าจะไปมั้ย
แอบหวัง อย่างน้อย ก็ในฐานะพี่น้องกัน
ช่างมันเถอะ
แต่เมกลัวตัวเองจะเขื่อนน้ำตาพังตอนที่เห็นพ่อแม่ของเพื่อนๆอีกห้าคนไปส่งลูกเค้าที่สนามบิน
คงได้แค่ยืนดูอยู่เฉยๆ เมต้องร้องไห้แน่ๆ
แต่สัญญากับตัวเองไว้แล้วนี่ว่าจะไม่ร้องไห้ ก็นะ สภาพเรามันน่าอนาถขนาดนั้น
ก็ต้องมีกันบ้าง ถ้าใครถามก็ยิ้มแห้งๆแล้วก็ตอบว่า "ไม่มีใครมาส่งหนูหรอกค่ะ"
รู้สึกเหมือนไม่มีใครรักเมเลย แม้แต่ตัวเมเอง บางทีทำอะไรก็ไม่ได้คิดถึงตัวเองเลย
เอาความรักของตัวเองไปให้คนอื่น แล้วเขาก็ไม่เห็นค่า
เห้อ คนเรา ช่างสรรหาวิธีทำร้ายตัวเองกันจริงๆ

Comment

Comment:

Tweet

#2 By เอดเอี่ดอเ (58.64.74.192) on 2011-07-30 20:11

เจ๊ เค้าอยากไปส่ง
แต่เค้าไม่ว่างง่า แง่วๆ


สู้ๆนะคนสวย จุ๊บจุ๊บ

#1 By Verozia_ on 2011-02-19 14:01